Czerń

W najciemniejszą noc,
gdzieś na końcu szpaleru drzew,
szukam światła.

Las sobie ze mnie drwi,
szepcząc cicho i ponuro,
mówi o najczarniejszej godzinie.

Zupełnie sam, otoczony,
zatopiony we wszechobecnym cieniu,
nie mam już nadziei.

W ciemności jedynie dostrzegłem,
Damę w Czerni spacerującą pośród drzew,
patrzącą wprost w moje oczy.

Wyciągnąłem rękę,
próbując złapać jej czarną suknię,
wśród najczarniejszych myśli usłyszałem głos.

“Jeszcze za wcześnie”

I zniknęła.

Na jej miejscu pojawił się promień,
poprowadził mnie wskazując drogę,
ku światłu, czy ciemności ?

Jeszcze za wcześnie, by się o tym przekonać.