Łzy,co cierpienie wypalają

Puszczam w niepamięć gdzieś,

gdzie wzrok mój czuje się

cudzoziemcem,

wszystkie rzeki i jeziora

białych,przejrzystych chrzczonych wodospadów.

Może wtedy mym oczom

nigdy nie zachce się

odbić od brzegu powieki.

Kolejny przypływ wód ludzkich

w postaci krystalicznej w wodzie,

wypali me oczy iskierką nadziei

i odpłynie od burty

zasięgu wzroczności.