Cień ma się dobrze

cienka warstwa snu
pęka pod wpływem
kłębiących się myśli
potwór wynurza
się z głębin
zatopiony był wczoraj

budujemy nowe jutro

trawa
jak opuszczone wspomnienia
robi się szara
bez wody usycha
a my pod pełnymi żaglami
próbujemy odbić od brzegu
stary ląd trzyma
nie pomaga reset
coś ściąga do wczoraj
chcemy je opuścić
na zawsze

czy to możliwe
wielu się udało

8.2025 andrew