Monotonia.

Skrada się jak kot, powoli. 
Wychodzi z cienia, wtapia się w kolor ścian, bladych.
 Łączy się z codziennością, niczym szarość z dniem.
 Oplata się wokół zegarów na ścianie, bezużyteczny chwast. 
Wskazówki na tarczy biegnące w jednym kierunku, to ma sens?
Zabrakło czasu, znów. 
Szary obłok sunący jak cień, karykatura człowieczeństwa.
 Widzi w Tobie kolejnego, zbłąkanego. 
Ma piękny głos, aksamitny. 
Odbija się echem w Twojej pustej czaszce.
 I nęci, zwodzi jak szalona, wariatka z powołania. 
Czujesz pustkę, swoiste katharsis dla duszy, lecz brud zostaje.
Zaciska nadgarstki, niezauważalnie, sine kostki u nóg. 
Zakłada sidła, kontroluje Twój każdy ruch, najmniejszą myśl. 
Stajesz się taki sam jak inni, Ci którzy biegną ślepo przed siebie, nieświadomi głupcy. 
Pośpiech miesza się z monotonią, niczym wódka z tabasco. 
Wypalają wnętrze, penetrując przełyk, czas na agonię.