akme aprilii

szpaler głogów się bieli wzdłuż alejki
która biegnie drogą prostą jak strzelił
na skos przez osiedle w tle liści zieleń
prześwituje kłębem cukrowej waty

jak sen który się ziścił zajaśniały
ich kwiaty nim niebo zaróżowi świt
pragnący wstać właśnie a wróbli stadko
zdecyduje czy ma wdawać się w waśnie

kiedy przechodzę obok na porannym
spacerze na głogach zawisa obłok
zakwitły niby modlitwa przyrody
a wróble w najlepsze klepią pacierze

2008