Wiersz do nieznajomej

W swoim sadzie tyle jabłek miałem
A ty byłaś najdojrzalszym okazem
Obok przejść bezczelnie nie śmiałem
Zostałaś przystankiem moich przechadzek

Drzewo które cię zrodziło oznakowałem
Malując na korze serce w twoim kolorze
Godzinami czujną wartę trzymałem
A jeśli przysnąłem śniłem tylko o tobie

W dotyku przypominałaś płótno jedwabne
Uwodzące z każdym kontaktem bardziej
Aż przestało starczać samo głaskanie
Ochota naszła nagła na skosztowanie

Zanurzyłem zęby płytko pod skórkę
Ze słodyczą przyniosłaś również ulgę
Wgryzłem się smakiem owładnięty głębiej
A poczuta gorycz zdradziła jaka jesteś