[. Oni sie rozbestwili .]

kiedy zanikam
niknie wszystko
nie pamietam nic

trzynascie tysiecy lat temu
pamietalam jak napisac ten wiersz
dzis nie znam juz ani siebie
ani tego wiersza

list w butelce
do ludzkosci ktora sie budzi podobno

pamietam kolory
dzwieki
zycie w rzeczywistosci

wylewanie wodki na kolana
ale dzis kiedy zanikam
nie pamietam nic poza chwilami
gdy czulam

a potem oni sie rozbestwili nademna
mysleli ze mnie znali