Dis Manibus MMXIII*

przechodząc splunął na moją czarną kołdrę
drewnianą poduszkę
to tutaj chciał ukryć mnie ojciec

tam w dalszym bez krzyża kopcu
leżałem samotnie przez wieki
nie krzyczałem człowieku! depczesz moje kości

dziwko najdroższa nie miałem dla ciebie złota
by sypać na łoże nasze wymarzone
raz zapłaciłem za setki naszych wspomnień

tony węgla wydobyłem tym mięśniem
teraz ostatnim ruchem dłoni
nie mogę poruszyć ukochanej ziemi

Hic situs finita luce. 



www.zofio.org