Pani D.

Szkarłatna twarz przepita,
w ustach mieli język,
kolejny raz mnie wita
rwąc następne kęsy.

Ze śliskim uśmieszkiem
puszcza kaprawe oczko.
Nakarmić chce lękiem,
zabawiając się spłonką.

Jest w środku mojej głowy,
głośno tłucze obcasami
rozebrana do połowy,
rozmija się z zasadami.

Szepcze słowa niewygodne,
aż powieki mi wywraca.
Podpowiada myśli chłodne,
osobowość mi zatraca.

Jestem już apatycznym
fantomem
jej podłej intrygi.
Oddycham ze smolistym
mozołem
w szponach strzygi.

10 paź 2018