zimno

błąkam się
jak włóczega

między przyjaźnią
a miłością
między oddaniem
a przynależnością

koczuję
przy sercach najbliższych
nie prosząc o litość
lecz o szczyptę uwagi

ubieram łachmany
ubogie w więzi
nie chcąc jałmużny
lecz serdeczności

chociaż mam wszystko

przyszło mi mieszkać
jak bezdomnemu

w oziębłym kartonie
pod mostem miłości