z naszych pragnień...

zapadłam w jego oczy
splątanym spojrzeniem
z dłoni zgarnęłam ciepło
by rozgrzać ciekawość

oddałam się chwilom
jak barwnym obłokom
gdzieś wysoko nad dachem
w tunelu stu pragnień

byliśmy sami

ubrani w światło kominka
otuleni serpentyną wrażeń
tak bliscy tylko sobie
potrzebni jak nigdy nikomu

istnieje w nas siła
tworząca najpiękniej
ponadczasowe dzieła

z niczego