nie tego...

rodzi się
skromność

ubóstwo zagląda
przez szpary
w zbutwiałych deskach

zimno otula
czystą prostotę
panuje cudowny spokój


wierzę w Prawdę


zastaję świątynię pełną
złotego przepychu
współczesnych faryzeuszy

pycha panoszy się
w dębowych ławkach
złote ornamenty oślepiają

ciepło mdli
wystawność razi
króluje przerażający chaos

n i e t e g o C h c i a ł e ś