kładka

wstaje dzień
tak popielaty
że wstyd wspominać
o słońcu

matowe ptaki
za oknem
nucą mgliste
melodie

toksyczny świat
rozpina swój odmęt
pełen brudnych spraw

setki papierków
pachnących drukiem
miliony żetonów
miedzianych

tak mało jest czasu
na coś poza tym


szafirowe wody
wzdychają

życie
to tylko kładka
między nieistnieniem
a wiecznością