dusza

spierzchnięta
jak usta na mrozie
wciśnięta w cielesność
niepewną

chwiejnymi krokami
przemierza ziemskość
tak pustą
jak rozległą

w za ciasnych ramach
wąskich korytarzach
bezbarwnych chwilach
zamiera

blask jej zaślepia
naddźwięki dławi

nędzna
ludzka
mantra