Niewidomy

Kroczy szlakiem wydeptanym przez mroczne
lasy szarej rzeczywistości.

Serce ma zgaszone,
Powieki nasiąkły łzami ;

Idzie sam w pustkę złudnej nadziei.

Wypatruje esencji czerwieni i bieli,
Lecz jedynie czerń stała się spoiwem samotnej
wieczności,
Która liże stopy kata
obojętnego na cierpienie.

Ociera się o delikatne nuty
fortepianowego wokalu
adekwatnego do emocji,
Wypieranych przez wiele
lat samotnej tułaczki po
bezkresach ludzkiego zepsucia.