Miecz Światłości

Wytapiam miecz światłości nad
słonecznymi promieniami
zatracenia, które
krzyczą pełni znużenia.

Księżycem podpieram sobie
wszystkie gwiazdy
na niebie, aby
uchylić dzban zapomnienia
we wspomnienia
bezpowrotne ;

myślę,
piszę,
chłonę nadzieję -
po czym ponownie
upadam.

Monotonne ludzkie serca, nad
którymi zapalamy
co róż nowe znicze ;

Wkład się wykończy, lecz
twa miłość pozostanie
żywa na wieki -
mieczem
światłości sercowych dylematów.

* Miecz czyli pióro, Światłość to poezja.