Cztery pory roku

z początkiem wiosny byliśmy Ja i Ty
jakby z zimowego snu wybudzeni
chociaż dla nas ta zima polarną była
i serca skuła bezlitośnie lodem

staliśmy naprzeciw nie widząc siebie
mimo słońca kwitnących kwiatów
pominięci przez zamglone oczy
czasem tylko niebo lekko zadrżało

lato przyniosło smutków odwilż
przy rozpalonym ogniu już My
witając co noc świt i mącąc zboże
trwaliśmy tak sobie bezwiednie

z pierwszym jesiennym deszczem
płomień zaczął dogasać - spochmurniało
nie bacząc na burzową prognozę
drwiliśmy z szukających schronienia

zaszumiało zahuczało pobielało
teraz Ja i Ty po środku zamieci
prawie jak dziewczynka z zapałkami
bez morału - zamarznięci