Zmarłaś

Zmarłaś
a ja roniłem szkliste łzy
zasnęłaś droga snem wiecznym
twój płomień zgasł
los go zdmuchnął

nasze ostatnie spotkanie
ostatnia łza sunąca
jak słońce po krawędzi nieba
ku zachodowi
idę potępioną drogą
dźwigając
upadły świat

twoje imię tak piękne
łechtające skonane serce
byłaś dla mnie ósmym cudem
świata

umknęłaś z dłoni
jak płatek śniegu
zniknęłaś
struga światła zgadza

żegnaj Nadziejo.