Odeszła tam gdzie odchodzą wszystkie dobre psy....

Wiersz napisany dla znajomej pieska.

Pozwolę sobie zauważyć, że uporczywa terapia w przypadku zwierząt, które można wcześniej uśpić, jest psychicznym znęcaniem się nad zwierzęciem.

Oczywiście - Wena - przez swoje, moim zdaniem , niezasłużone, długotrwałe cierpienie, zasłużyła na wiersz, bo jej niedojadanie, głód, w którym MUSIAŁA zupełnie niepotrzebnie trwać, zamienił jej byt w dramat. Przez duże D.

I, żeby nie było - rozumiem przywiązanie do psów. How how z naszej rodziny, została uśpiona z powodu raka. To był wyjątkowy pies. Nie ze względu na rasę. Ale styl psiego życia i charakter.
Drugi nasz pies, ulubieniec synów - zginął na moich i oczach dzieci. Furtka w ogrodzie była otwarta. Punia wybiegła na ulicę. Kierowca, jadący w oddali - przyśpieszył i zabił Punię. Sekundy... Od tamtego czasu nie mamy psa.

Więc uczucia związane z psami, nie są mi obce.
Każdy dokonuje swoich wyborów.
Czy słusznie jest patrzeć, jak męczy się KOCHANY zwierzak, gdy nie ma nadziei na wyleczenie?