zegar życia

dwa światy i ja
na granicy

niczym ten rozbitek
dryfujący na grzbiecie morskiej fali
zanikam w bezładzie cieni
w chaosie nicości

mrok zagląda przez niedomknięte drzwi
szczeliną okienną wciska sie w zakamarki
umysłu
jestem na pograniczu obłędu

próbuję powstać
krzyk zagłusza cisza
i ciemność zapada
nie słyszy nikt wołania

przeszywający błysk zawiści
oślepia moje oczy
nie słyszę
bicia serca