otwarte okno

kres myśli
umysł na granicy pustki
przekroczył siebie
przekroczył stan nicości

ugrzązł w mgławicy
i niczym kometa bez warkocza
otwiera oczy zabłąkanym
drwiącym ustom

szyderczy uśmiech piłuje
drabiny szczeble

gilotyna ścina linię życia słów zatopionych
w codzienności

wiatr tłucze okienną szybę
promień jasności burzy ściany

wierni podnoszą ramiona