marzenia niewinne

w ponurych murach
niczym za kratami
istota ludzka w milczeniu
ręce wyciąga wołając

oczy okryte łzami
usta w bezruchu zamarłe
miłości serce spragnione
ciało czułości nieznane

szarość dnia ukrywa
przyszłość zamazaną
matka o córce zapomina
matka opuszcza syna

dzieci niechciane w ciszy
siedzą za pustym stołem
za oknem postać majaczy
to ona

wiatr z trzaskiem okno zamyka
w nim szyba marzeń pęka
i spada
i woła...
mamo