Słońce

Słońce



Słońca promienie jasne i złote,

wzbudzają w sercach radość i ochotę.

Rozproszy świata ciemności i zadumę,

gdy wzejdzie słonko rozpostrze swą łunę.



Przestają wtedy wody być mętne,

przybiorą nagle szaty odświętne,

i wyjrzą naraz skarby z odmętów-

złoto,srebro i mnóstwo diamentów.



Stoisz i patrzysz,nie wierzysz oczom

czy to naprawdę skarby migocą?

i wszystko naraz w oczach się mieni,

jak stos ogromny,drogich kamieni.



Z pewnością łatwo odgadniesz mój drogi,

kto zajrzy w okno,przestąpi progi,

kto jasność nagle przed Tobą ściele,

kto wzbudza w sercach radości wiele.



Każdy go kocha,każdy szanuje,

on swoim dobrem,serca ujmuje

I wszystko chyli czoła ku niemu,

jakby wielkiemu królowi swemu.



Ale gdy zajdzie słonko gorące,

zobaczysz nagle kwiaty stygnące.

I znikną wszystkie odblaski złote,

co w sercach wzbudziły radość i ochotę.



Jan Wieteska