Krzesło

za więzieniem na śmietniku
stało krzesło z ciemnych desek
całe w rysach rdzawych plamach
ułożonych w brudny deseń

na tym krześle w środku celi
rożni ludzie już siedzieli
chciwie piło wszystkie płyny
ludzki pot krew łzy urynę

było niewygodnym meblem
który teraz porzucono
nowi przyszli rządzić światem
nowe prawdy w ustach płoną

na krześle przysiadł bezdomny
potem połamał naprędce
podpalił je w koksowniku
dobrze ogrzało mu ręce

tylko się trochę dziwił
że dymi tak bardzo na biało
dym leci wysoko do góry
jakby coś złączyć się chciało