Na pustynię

nie potrzebuje skrzydeł z wosku
mogę wzbić się do nieba
jestem Dedalem
oświeconym

nie chcę waszych świętych kadzielnic
próżnych i obojętnych
chleba mi pod dostatkiem

twarzą w twarz
z podłogą
w końcu następuje zwrot
gwałtowny

na pustynię…
tam najwyraźniej słychać
nawet, gdy to tylko szept

na pustynię…
samotność staje się przekleństwem
dla tych
odwróconych plecami
do światła…