Zamilkły...

Bywa spokój tak błogi i stały
iż dzwoni ni tępo ni głucho
lecz bywa cisza tak martwa
że rwie serce wraz z duszą

nie raczy jej szum strumyka
przysięgą milczenia objęty
nie rozwieje wiatru powiew
gdyby chadzać chciał tędy

już chyli się słońce do dołu
horyzont krwawo zakreśla
- czekaj..czekaj do zmroku
jeszcze pora zbyt wczesna

nadejdą powoli po ciemni
księżyc im posrebrzy drogę
zmącą w olszynach spokój
jak się mąci w rzece wodę

szorstkim dotykiem zimna
przytulą oddechem świat
jakby ze zwiędłą śmiercią
mroczny podpisali pakt

-nie strach ku lesie mnie gna
lecz wspomnień to ziemia
to tam! tam ma kochana była
lecz już jej ze mną nie ma

zaiste tęskno mu na duszy
pierś rozdziera żalu stan
już gotowy pobiec za nią
już ją znajdzie pewno tam

brnie przez pola ku lesie
dech z pośpiechu mu ustał
gdy dotarł na zguby miejsce
zamajaczy biała jej chusta

tyle po niej jeno zostało
rozpłynie się w szarej mgle
nikt jej nigdy nie znajdzie
-powiadam zostawcie co złe

bo bywa spokój tak błogi
że słychać tętno we krwi
lecz bywa też cisza martwa
co niszczy nam noce i dni....