Piętra duszy

na pierwszym on...
jak we mgle postać rozmazana
zmęczony skulony we dwoje
dłonią zasłania oczy

wyżej pustka
korytarz bez krańca
widny lecz przeswitu nie ma
szczęk drzwi uchylanych

na trzecim pokój
kołyska posłana biało
koronka w oknie powiewa
na zewnatrz mrok

dalej jak w las
czwarte tylko migło
rzędy drzew w jesiennej szacie
złoty deszcz na trawie

piąte to starzec
monokl na oku ryciny patrzy
szuka przypruszony srebrem
mruczy do siebie

a potem nic
jak węzeł zerwany
jak świeże po burzy powietrze
jak ostatnia kropla w manierce...