Podróże cz. II- Civita di Bagnioregio

Widzę miasto

lewituje wśród chmur

zbudowane przez ludzkie myśli

napoczęte przez wichry dziejów

opuszczone przez swych mieszkańców

unoszone przez skalnych liderów.

Ile słońca skąpano w tym moście

zieleń bluszczu porosła te mury

kościół mały lecz jakże barwny

wydeptane tu ścieżki purpury.

W zaginionym istny paradoks

odnajdują je dziennie tłumy

memu sercu bliskie to miejsce

i zamknięte w pamięci szkatuły.