Nasze monologi

Samotność jak niewierna myśl
dopada pluskając się w świecie moralności

stoisz w tłumie będąc jednocześnie na pustkowiu
nagminnie zdradzasz samego siebie

pośród wielu masek Twoja niema
odbita w pejzażu luster niby księżyc w wodzie

jesteś jak koperta, wysyłam Cię pod adres
docierasz lecz cieszysz krótko
bo znów przynosisz rachunki do wyrównania.