Prostytutka poety

ubrana jak zawsze
tylko w twoje ciężkie słowa
i błyszczyk ściekający z ust
włosy koloru pszenicy
zaplątały się w twe palce

kontekst psychologiczny
podnieca cię niemiłosiernie
wmawiasz tej istocie
samoświadomość
święcie przekonany
o prawdziwości swoich teorii
bo ona
ona
taka mała istotka
taka żywa
bezbronna
ale tu duszno
i ten jej oddech
słyszysz cichy jęk
przecież ona też czuje
i myśli
świadoma sytuacji
godzi się na to
wie wszystko
czuje
myśli o tym

rozumie
rozumie
rozumie

wtem rozkwitły konwalie na jej twarzy