Kylmä

Jednooki skłamał
Tu nie ma życia

Mówiła uciekaj w zieleń i ruch
Ciało i krew

Wszystko zamarzło
Grzebiąc w ziemi pieczęć drogowskazu

Tylko zbielałe kości drzew
Jak posągi z dawnych świątyń
Przypominają o kiedyś
I o dawniej

Skamieniały bóg
Związał twe włosy
Pajęczyną swego przeminięcia