Nie pytaj o wczoraj

zrzuciłam sukienkę
wyblakła
stłumiona grzeszną
słabością
został z wczoraj
cierpki smak łez
po deszczu
usta drżały prosząc
bardziej słone

bądż przy mnie teraz
każdą chwilą bliższy
światłem wiosny odmieniony

niech nasze ciała uniesie wiatr
ponad drzewami
łaskocze twarze
przebudzi miłością

nie pytaj o wczoraj
zagubiony most jest
przed Nami
droga taka przejrzysta

nie chcę pamiętać
smutku z wczoraj

odrzucam wszystko wyblakłe
daleko w niepamięci
tamta sukienka
nie chcę pamiętać

Ewa Hulak Radziej
z szuflady