„STARA PRAWDA”

„STARA PRAWDA”

Stara prawda światem kieruje
Nie da się żyć bez miłości
To właśnie jej brak nas rujnuje
Myślimy tylko o sobie i to nas złości.

W sercu zbolałym i zmrożonym strachem
Rozpaczliwie szukamy jej w tłumie
Z nadzieją że znajdzie się niebawem
Dłoń otwarta coś schwytać próbuje.

Nieśmiałym dotykiem coś miłego spotkała
Niecierpliwie szuka w nieznanym terenie
Nagle delikatnym powiewem jakby wiatrem
Przylgnęła jak fala morska miła szalenie.

Serce tak ożywione mocno zabiło
Oddech i ust jej wilgoć słodyczy zażyłem
Dotknąłem jej piersi falujących miarowo
Amplitudę ich wzniesień na sobie poczułem.

Zwarte dwa ciała spragnione miłości
Znieruchomiały w swojej szczerości
Mogły by tak trwać ze sobą bez końca
Lecz świt przypomniał – miłość jest zawsze szokująca.

Autor Edi Zabrzeski