„Obcy”

Spadł ze stratosfery marzeń
Zupełnie jak meteoryt
Tylko bez blasku
I w zupełnej ciszy

Rozbił się o skorupę przyziemskich trosk
Rozsypując się w drobny pył codziennych obowiązków
Usilnie wciskał się w szczeliny normalności
Lecz od zawsze promieniował inaczej

Oderwany, dryfujący beztrosko po orbicie ideałów
Ściągnięty bezlitosną grawitacją rzeczywistości