W półmroku

Chybotliwy świecy płomień,
twarz ci słodko zaróżowił,
po dekolcie przemknął, dłoni,
jasną bluzkę przyozdobił.

Oczy nasze się spotkały,
w tym półmroku, jedną chwilę,
warg musnąłem twych nieśmiało,
długich włosów, cudnej szyi.

Chciałem ucho pocałować,
i we środek i zakola,
coś szeptałaś, jedno słowo
zadźwięczało dookoła.

Suknia talią odpłynęła,
jakby nigdy jej nie było,
stałaś naga, uśmiechnięta,
przeurocza i ...wstydliwa.