Uszczęśliwienie

Ale ładne słoneczko,
przez obłoki i drzewa,
w oczy śmiało zagląda,
twarz rozjaśnia, ogrzewa.

Mimo woli łez kilka
popłynęło zbłąkanych,
zabłysnęły przez chwilę,
cudny widok skrywając.

Z wolna się ukazała,
lśniąca tafla jeziora,
nieopodal słyszałem
jak dziewczyna mnie woła.

W nienazwanej tęsknocie
pieści w ustach me imię
a jej głos, dźwięczny, słodki,
po bezdrożach w dal płynie.

Kilka róż i konwalii,
zapomnianych, niczyich,
kiedy biegłem pachniały
delikatnie i mile.

Ona w słońcu i w deszczu,
naprzeciwko mnie stała,
niezmieniona, przepiękna,
uśmiechnięta nieśmiało.

Sturlaliśmy się w łąki
w świergot ptaków upstrzone,
i w wilgotne i w mokre,
i wstydliwie zamglone.