Tęsknota Ognia

Wiatr jeziorne pieści fale,
te się rozpływają,
oczy ognia patrzą z żalem
fal wciąż wyglądając.

Coraz nowe przypływają,
bliskości spragnione,
wiatr je pieści i kołysze
spływają spełnione.

Oczy ognia patrzą z żalem
wyglądając nagich fal,
a on pali się nicością
a z tęsknotą płynie żal.

Mgła tęsknotę usłyszała,
w szczęściu z ogniem chciała trwać,
naga, dawać swoją wilgoć,
gorąc, iskry w siebie brać

Ogień dziś inaczej płonie,
we mgle dostrzegł szczęście swe,
mgła nagością go okryła,
ogień płonie dziś we mgle.