Tacy Piękni

Tacy piękni choć twarze w cierpieniu,
bezimienną unoszą wciąż winę
i krzyczący, i w dal zapatrzeni
na nieznanych okrętach w dal płyną.

Jak poeci, tak samo niechciani,
tylko świat bardziej głowę odwraca,
przebiegają bez słów, niekochani,
nocny motyl wśród liści zapłakał.

Tacy piękni a strojni w groteskę,
choć dorośli, jak dzieci patrzący,
z przyjaciółmi co serce na wierzchu
spoglądają na niebo, na słońce.

Ktoś rubiny powkładał im w ręce,
a po oczach rozsypał szmaragdy,
z rozwartymi ustami w podzięce
dotykają nieznanej nam prawdy.

Tacy piękni.