Poeta

Poecie trudno jest po ziemi chodzić,
chociaż ją kocha, wielbi i szanuje,
odleci ku gwiazdom patrząc w światów słodycz,
łzę zabłąkaną po drodze scałuje.

Pod mgławicami wiersz odnajdzie lichy,
niby modlitwę dawno zapomnianą,
Anielskie chóry z oddali posłyszy,
pełny otuchy wróci przez noc czarną.

Na morzach będzie muskał szare fale,
poza horyzont, za blaski księżyca,
aż dojrzy wieczór liliowy, upalny
w oczach tęsknotę i swoje odbicie.

Obejmie czule dłonie ukochane,
zwołując uśmiech, niepewny a słodki,
przeciągłą chwilę widzialnym się stanie
dając się ponieść spóźnionym pieszczotom.