Człowiek św. Tomasza

Nie kumam, ale OK!;P

Chodzi o filozofię św. Tomasza z Akwinu, w której człowiek jest zlepkiem pierwiastka duchowego, który uwalnia się po śmierci od śmiertelnego ciała, ale nie jest jednością, a ja starałam się nawiązać do mężczyzny, którego pokochałam, który w swojej twórczości wydaje się być świętym, wkłada w nią całe swoje serce i bolesne przeżycia, od których, jak sam stwierdził nie może się uwolnić, ale poza nią jest totalnie zagubiony, nic go nie obchodzi i odreagowuje swoje złe emocje w przyjmowaniu roli Casanovy, ale gdy do mnie kierował swój bajerancki ton to zdjęłam tę maskę, przestraszył się i zaczął ze mną szczerze rozmawiać, choć za bardzo go wystraszyłam, bo teraz uciekł, chyba na dobre, a historia tak się toczy bez końca od 4 lat, obopólnymi naszymi ucieczkami....Pozdrawiam;)

wiesz co plus za totalną szczerość i czuję się powalony na łopatki.

Dziękuję;)

świetny wiersz++++

świetne...