po szyję w błocie życia

Nie mając lustra
Kłamię sobie samej
Okłamuję
Taki mord bez krwi
Wobec siebie
Za życia
Umarła
Nieprawdziwa
Empatyczna
Skazana przez samą siebie na śmierć
Tylko czekam, błędnie z nadzieją, że ktoś rzuci linę
Do tego ruchomego piasku
W którym jestem już po szyję
I nadal, głupio, mając nadzieję!