Płonie.

Płonie.
Co wiecznym być miało,
Czasu przetrwać próbę -
Przepadło...

Wzniesione przez ludzi,
Przed wieków wiekami.
By dosięgnąć nieba,
Swymi wierzchołkami.

Katedra dla Boga.
Katedra dla ludzi.
Ku chwale niebiańskiej,
Znak potęgi ludzi.

Spowita jest dymem.
I ogniem splątana.
Już nawet nie widać,
Gargulców dumania.

To koniec oznacza,
Epokę co mija.
Przerwana jest tama,
Co światy łączyła.